Zoeken
  • Clara Diepenhorst

Den Haag, dinsdag 02-06-2020. Buiten voelen we ons veiliger in verband met Corona.

Den Haag, dinsdag 02-06-2020

Het is de eerste dag na Pinksteren, een dinsdag.

Dus ik ga oefenen met portrettekenen, buiten, op 1,5 meter afstand. Het is warm weer, de lucht een beetje stoffig. Ik wandel met mijn tekenspullen naar het kerkhof. Zo zou ik mooie bomen kunnen gaan tekenen of ik zou staande bezoekers van het kerkhof kunnen gaan tekenen bij de uitgang. Bijvoorbeeld ten voeten uit, want door die grote afstand, hoe kleiner de persoon lijkt, hoe beter die op het papier past. Op straat passeerde ik een kwieke slanke oude man met een hondje aan de lijn die in zijn andere hand een drolletje in een zakje droeg. Ik sprak hem niet aan, keek hem wel na, hij was best geschikt, misschien had hij het toch niet zo druk als ik dacht. Toen ik terug was gelopen zag ik hem niet meer. Op het kerkhof was er niemand, ik had ook helemaal geen zin om betekenisvolle schilderachtige grafzerken te tekenen. Na een ronde met “misschien toch” mijmeringen door het kerkhof te hebben gemaakt, wat een korte, keurende bezichtiging inhoudt, waarbij het visuele drama wordt geproefd, ben ik teruggelopen naar de Mient waar een speeltuintje is. Ik ging zitten op een houten bank langs een woonkamerraam, vroeger waarschijnlijk een winkelpand, met uitzicht op het speeltuintje. Ik groette een vrouw met kind in de woonkamer omdat ik op haar bankje ging zitten pal voor haar raam.

De kledingbak van het leger des Heils werd geleegd, een busje had zich op het trottoir vlak naast een lantarenpaal gewurmd. Een gespierde bruine man met zwart haar, bovenop lang, strak maar achteren gekamd begon de zakken uit de container te halen en in het busje te gooien. Ik liep op hem af en hij wilde wel even, heel even dan poseren als hij had ingeladen.

“Eens even kijken hoe mooi ik ben” zei hij, ik tekende hem vanaf de heupen. Het was erg leuk om te doen, om met je ogen iemand helemaal af te tasten onder zijn toeziend oog. Toen het af was vroeg hij niet of hij de tekening mocht hebben, hij wilde wel overmorgen weer poseren omdat hij er dan weer moest zijn. Dan had hij meer tijd dan de vijf minuten die ik nu kreeg. En weg was hij. Er kwam een vrouw uit het portiek achter mij, ze liep naar een van de papier of PMD bakken langs het trottoir om het speeltuintje heen, ze groette mij zomaar heel vriendelijk. Er kwamen een moeder en een dochter uit het portiek achter mij en haalden hun fietsen van het slot, die hebben geen tijd dacht ik. Een man bij de bakken, een jaar of 60, shorts in felle kleuren, ik er naar toe, hij sprak geen Nederlands, Engels, Duits, ook na mijn gebarentaal wilde hij niet getekend worden. Twee mannen bij de bakken, een oudere en een jongere, geen tijd, aan het verhuizen. Een man liep op het trottoir, een stoer typetje, staartje in de nek, had geen tijd, moest naar zijn dochter. Op de hoek aan de overkant herkende ik vaag een vroegere tekenleraar van mij die al lang niet meer aardig deed, negeren die man, voor mij uit kijken. In het speeltuintje zag ik een vrouw van Afrikaanse afkomst met een dochtertje. Ik er naar toe. Ik mocht. Ze zat op een bankje en ik klapte mijn krukje uit. Het ging goed, ik tekende op klein formaat, alleen het hoofd en de schouders. Ze vroeg of ze de tekening mocht fotograferen, Ik zei €2, - kost dat. Toen vroeg ze hoeveel de tekening dan kostte €10, - zei ik. Ze moest even zoeken want ze had vooral geld uit Togo bij zich. Ik mocht de tekening nog fotograferen voor mijn archief maar ik mocht hem niet op het internet publiceren. Ze wenste me geluk met mijn activiteiten. Ik gaf haar mijn kaartje, het was een fijne ontmoeting, het was fijn om haar mooie exotische gezicht te tekenen. En leuk om te verkopen natuurlijk. De man met het staartje in de nek liep weer langs, nu de andere kant op. Een blonde moeder rende door de speeltuin achtervolgd door twee kinderen.

0 keer bekeken